Komentarze do wpisu: Szczęście

Przez: tomasz sikora

tomasz sikora — Mon, 14 Mar 2011 01:20:17 +0000

Piszesz o chwilach ulgi i radości, których dostarcza ustanie bólu czy osiągnięcie poziomu bezpieczeństwa oraz uczuciu radości i ekscytacji, których dostarcza zdobywanie jakiegoś przedmiotu i czas jego poznawania – potem staje się albo zwykłym narzędziem (o które musisz dbać) lub zbytecznym bogactwem (które Cię przywiązuje do siebie) …
… a co czujesz na myśl, że ktoś Ci może to odebrać?

Popatrz się na te wszystkie przedmioty, które rok temu sprawiały Ci radość. Co dziś o nich myślisz? Dalej sprawiają, że jesteś szczęśliwy? Czy raczej stanowią obciążenie?

Zaspakajanie potrzeb (patrz Maslov) czy posiadanie przedmiotów (narzędzi), które usprawniają, upiększają czy uprzyjemniają życie (stosownie do uwarunkowań środowiska w jakim przebywasz) jest jednym z etapów na ścieżce ku zrozumieniu prawdziwego szczęścia.

Pełnia szczęścia o której mówię jest pojęciem znacznie szerszym, jest kolejnym, dalszym krokiem – szczęściem ostatecznym, które jest całkowicie zależne wyłącznie od Ciebie i którego nikt Ci nie może odebrać.

Przez: d

Wed, 09 Mar 2011 19:36:44 +0000

Pisanie o czymś tak nieokreślonym jak “szczęście” ma sens choćby po to, by ktoś inny chciał sam dla siebie zdefiniować, to swoje szczęście. Czasem nieodczuwanie bólu jest szczęściem, a czasem poczucie bezpieczeństwa w najbardziej pierwotnym i podstawowym rozumieniu. Jednak nie da się ukryć, że rzeczy materialne bywają narzędziem do odczuwania szczęścia.
Książki… dobrze, że jeszcze są. Internet ? Nie wiem czy dobrze, że jest

Przez: A.

A. — Mon, 21 Feb 2011 13:04:03 +0000

“Moje rozumienie szczęścia” – dobre stwierdzenie:) Większość ludzi nie mówi jak coś czuje, ale jakby to była prawda absolutna – a my przecież niczego nie wiemy;)

De Mello to mój ulubiony autor:)

Przepływ też ciekawa pozycja – wilki zaglądające przez szyby były rozbrajające:)

Przez: tomasz sikora

tomasz sikora — Wed, 30 Dec 2009 08:56:14 +0000

Wyobraź sobie, że leżysz na łące wiosennym popołudniem patrzysz w przelatujące chmurki i nie masz nic – żadnych rzeczy, żadnych zmartwień.